een weekendje mimi

voor alles een eerste keer en dit was iets dat ik in alle jaren van mijn vrijwilligersengagement nog niet had uitgeprobeerd, dus t was weer eens een nieuwe uitdaging: ik heb vorig weekend voor kookploeg gespeeld!

het vastleggen van het menu was op zich niet zo moeilijk, aangezien we allemaal (op kevin na) behoorlijk bleu waren op het gebied van 'koken voor massa's', hebben we het behoorlijk simpel gehouden: nekeer worst met spinaziestoemp en nekeer kip curry met rijst. de hoeveelheden extrapoleren naar massa's was wat minder makkelijk, maar met af en toe wat gezond verstand te gebruiken in de winkel, bleek het allemaal goed mee te vallen. en op de valreep hebben we er zelfs nog aan gedacht om ook spinazie mee te nemen voor in de spinaziestoemp :-)

het koken op zich was eigenlijk verbazend makkelijk, voornamelijk doordat we met z'n vijven elk wel poten aan ons lijf en ogen in ons hoofd hadden. niemand dus die liep te vragen wat hij nu moest doen, maar gewoon iedereen die even rondkeek wat er nog moest gebeuren en het dan gewoon deed. alleen op zondag lieten we ons wat meeslepen door ons holebi-kantje, en gingen we zo op in het servetvouwen dat we een kwartier voor het eten plots dachten: hemel, we moeten de kip nog bakken! en de saus nog maken!!

die saus was het meest tricky ding van het weekend bleek, vooral indikken wilde maar niet lukken. we hebben er nog even over gedacht om er een waterzooi-curry-combinatie van te maken, maar net op tijd, na het toevoegen van 2 (!) volledige pakken maizena bleek de saus te willen meewerken en hebben we snel iedereen bediend voor ons geluk ons terug in de steek liet.

in ieder geval, de ervaring heeft me gesmaakt en is wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar! volgende keer mét jeroen!

over de homospeeltuin en andere dingen

gisteren een byzonder geslaagde zaterdagavond gehad: zus eindelijk eens uitgenodigd met een deel van haar vrienden, terwijl bart gastheer speelde voor luk en pieter, terwijl jeroen later op de avond nog langskwam. resultaat: die heerlijke mix van holebi's en hetero's die o zo dikwijls resulteert in een conversatie over de wondere wereld der homo's...

nadat de dark-room en de homo-sauna subtiel ter sprake gebracht waren (bedankt, jeroen!), en de nieuwsgierigheid van vooral de meisjes naar zo'n rare plaatsen bevredigd was (dit alles met de vanzelfsprekende verzekeringen dat geen van de aanwezigen de informatie uit eerste hand had natuurlijk), bracht kris een goeie vraag naar boven: "Is er dan van alles dat bestaat in de hetero-wereld een homo-variant? Ge weet wel, ge hebt gewone cafés en holebi-cafés, gewone sauna's en homosauna's... Hebt ge dan ook homokerken of homospeeltuinen?"

deze vraag stond dan ook garant voor een halfuurtje schaterend freewheelen naar allerhande homo-varianten en hun invulling. de uiteindelijke conclusie: homospeeltuinen bestaan al! en zo kwamen we terug bij darkrooms terecht.

the importance of being...

together!

oke, misschien verdient het een vermelding in de mogelijk meest melige motto's ooit, maar het kan mij niet schelen (en ik heb gemerkt dat verliefde mensen de neiging hebben te denken dat ze zich wat meer mogen permitteren, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan ^-^)

een week samen en mekaar al meer gezien dan ik mijn vorige vriendjes in een maand gezien heb, en het meest wonderbaarlijke: dat schrikt me niet af. vermoedelijk heeft het er iets mee te maken dat ik jeroen al enkele jaren ken, ook al een novelle.

gisteren samen naar de (tweede) avant-première van brokeback mountain geweest, samen met yves en wouter. het feit dat ze georganiseerd werd door red&blue en gaybelgium zorgde dan ook voor een overwegend homo-publiek (die paar hetero's die kaarten gewonnen hadden via zone 03 niet meegerekend, en de meeste bi's zaten uiteraard op de éérste avant-première, tijdens de bidriedaagse), waardoor je je als het ware op een mini-pride waande.

zelden zoveel keurende ogen op mij gevoeld als wanneer je een volledige filmzaal vol met homo's binnenwandelt. maar dat blijkt dan gewoon puur menselijke natuur te zijn, want eens je zelf zit doe je natuurlijk vrolijk mee. en dan signaleer je aan de vrijgezellen in je buurt wanneer er knappe ("neem de jassen weg") of minder knappe ("leg ze terug!") specimens in de buurt van de lege zetels naast hun komen...

en vrijgezellen lezen nu best niet verder, maar het was echt wel leuk om eens op zo'n ding te kunnen staan met je vriendje, gewoon te kijken om te kijken en niet verder na te moeten denken van 'he, kijkt die nu extra lang of extra veel naar mij of zoek ik er te veel achter'... wat een rust! alleen al daarvoor: bedankt snoes!

what's new? why, everything!

aangezien geen enkel aspect van mijn leven nog hetzelfde is als mijn vorige post (dik anderhalve maand geleden), een update:

- werk: mijn contract bij wjnh is afgelopen, en ik ben dus volop op zoek naar ander werk. ik was redelijk optimistisch voor een betrekking bij het hob, maar heb daar vandaag een weigering van gekregen, dus tijd om andere horizonten te verkennen... ik denk dat ik eens serieuze aandacht aan het onderwijs ga spenderen.

- woonst: na meer dan drie jaar samen met sieg en eerst tine en daarna gietje, woon ik nu dus bijna twee maand samen met bart en peter, en dat valt behoorlijk goed mee. t is natuurlijk altijd wennen aan andermans gewoonten ('ik wil een klok in de woonkamer' - 'ik wil GEEN klok in de woonkamer' of 5 verschillende variaties op 'je weet toch dat je pizza ook in de combi-oven kan klaarmaken he'... ik eet hem nu gewoon graag in een gewone oven, basta!). intussen hebben we na de verschrikkelijke living ook de verschrikkelijke gang aangepakt (waarvan vooral bart en peter tijdens mijn skivakantie, waarvoor dank!), dus bezoekers dienen niet meer gealarmeerd te zijn door de wilde verhalen over ons vroegere behang, het is definitief weg (maar kan nog bewonderd worden achterin de vestiaire).

- vakantie: zoals hierboven vermeld: een skivakantie! maar zeg nooit zomaar skivakantie tegen een skivakantie bij rob en dirk. voor degenen die hen niet kennen, rob en dirk zijn ex-wjnh'ers die na hun kookkunsten geperfectioneerd te hebben op menig holebikamp, het maar om den brode zijn gaan doen in de franse alpen. met als gevolg een klein gezellig restaurantje op 10 minuutjes rijden van les 2 alpes, waar de maaltijden perfect en de avonden gezapig zijn. een aanrader voor iedereen (www.hotel-cassini.com)

- wjnh: na de stress van het kaderweekend, de stress van de wjnh-quiz, die ondanks veel last-minute-koerscorrecties toch wel in z'n opzet geslaagd is, maar volgend jaar zit ik toch wel weer graag aan de andere kant van de quizvragen! tvb voor goud! volgende stress-project: koken op kampweekend, al hoop ik dat het deze keer niet ten koste van slapeloze nachten zal gaan!

- en last but not least, de liefde: na 2 maanden van onzekerheid, twijfel, frustratie, maar eigenlijk vooral plezierig plagen toch klaarheid verkregen, waardoor k dus (op t nipperke) voor den eerste keer in mijn leven valentijn heb gevierd. da we nog lang mogen jeroenen!

en voornemen: meer bloggen!

slightly disturbing, yet anyway...

...ik wens jullie allemaal veel sneeuw om naar te kijken maar niet door te ploeteren en een grote berg verfrommeld inpakpapier aan jullie voeten!

feeling hot hot hot...

gisteravond evaluatie van het kaderweekend gehouden... buiten het feit dat het een aantal levenskwaliteitverhogende dingen samenbracht (bob, karo, jan & peter, origami, evalueren van iets wat goed gegaan is en een snel zicht op bart en kenneth) was het hoogtepunt van de avond toch wel het etentje achteraf!

afgaande op de titel van deze blog zou je dan verwachten dat het very spicy food was of zo, maar nee hoor, t was een gewone vegetarische lasagne (die me uiteindelijk toch niet zo beviel, dus heeft peter hem maar voor meer dan de helft opgegeten... waardoor ik me afvraag of ik nu ethisch nog verplicht ben hem de 2€ te betalen die hij me voorgeschoten heeft). de titel refereert daarentegen wel naar de ober van dienst, die alle kenmerken had van een hotty onder berts condities (klein, donker, verlegen uitziend en jonger), en die bij vier van de zes aanwezige holebi's de gaydar deed afgaan (de meisjes deden nie mee, een teken aan de wand?).

piekmoment: het afrekenen, waarbij ik zeer beleefd vraag of het mogelijk is om 2 briefjes van 5 te kunnen krijgen (kwestie iedereen gepast terug te kunnen geven), waarop hij enthousiast begint te graven in zijn geldbuidel die (coincidence? i think not!) voor zijn kruis hangt, waarop ik uiteraard de neiging om mee te beginnen zoeken moet onderdrukken, zoals bij iedere gezonde medemens het geval zou moeten zijn. dat op zich is niets om beschaamd over te zijn, moest ik niet bobs blik opvangen, die mijn reactie zit op te nemen en waarop we beiden een glimlach ter grootte van een boomerang krijgen en dat waiter-boy net op dat moment weer opkijkt...

en het rare einde van het verhaal is dat ik er mij zelfs toen nog niet beschaamd over voelde en rustig op weg naar huis ging (help, word ik dan toch volwassen?)

het mysterie van msn

ik vraag me nu al een tijdje iets af: hoe komt het toch dat mensen (ik veralgemeen even een ervaring die mij overkomt, mijn excuses als ze niet voor iedereen opgaat) veel makkelijker babbelen over msn dan in het echt?

ik heb in ieder geval een aantal vrienden met wie ik uren kan msn-en, maar waar ik in het dagelijks leven dikwijls onwennig naast zit, wanhopig op zoek naar een topic of conversation.

en toen iemand mij onlangs deze zelfde vraag stelde, antwoordde ik intuïtief: 'omdat msn veiliger is'. en ik geloof dat nog altijd, maar ik kan gewoonweg niet uitleggen wat ik daarmee bedoel. want uiteindelijk zou je in het echt dezelfde dingen moeten kunnen zeggen als je via een toetsenbord meegeeft. is het dan echt dat beetje meer tijd of die afwezigheid van non-verbale communicatie die ons een veiliger gevoel geeft?

allez, waar zitten al die psychologen, verklaar mij da nu nekeer!